Wye - Return home

Beste vrienden en volgers,

De laatste aflevering alweer van dit blog Come to Cornwall.

Zoals gezegd zitten we een uurtje rijden van de ferry, en kunnen we op ons gemak opstaan, ontbijten en nog even door Wye wandelen. Er is hier vandaag een country fair, een zonnetje en veel leuke Engelse cottages. Van de laatste ponden kopen we nog snel wat potjes Coleman’s mustard. De volgende keer nemen we wat meer tijd in Kent, want het is hier beeldschoon.

Voor we op de ferry mogen, staan we opgesteld in lane 42 (our lucky number). De wagen voor ons is een Engelse Mini met vouwdak en vier passagiers. De bestuurder (met strooien hoedje) vermaakt de omstanders kostelijk met verwoede pogingen het vouwdak open te krijgen. Dat gaat gepaard met het overhevelen van teveel koffers uit de kleine kofferbak naar de volle achterbank, gewurm aan knopjes en af en toe een slok koffie uit een kartonnen beker. Maar uiteindelijk lukt het. En de grootste koffer zit nu met elastiek aan de rolbeugel geklungeld. Met brede grijns en nog net geen buiging voor het dankbare publiek.

De ferry stampt op zijn gemak in een waterig zonnetje het kanaal over en we arriveren behouden in Duinkerken. Daar mengen we ons nog even tussen het samedi-apresmidi-hypermarche-publiek in de Auchan. We scoren wat stoute blikjes foie gras en wat Elzasser wijn. En de twee grootste artisjokken die we ooit gezien hebben. Dat wordt smullen thuis!

Beste vrienden en volgers, bedankt voor het lezen weer en tot de volgende keer. Wellicht gaan we de kant van York op. Of Lake District. Of Ierland. Of Wales. 

Standen House en Wakehurst Place

Beste vrienden en volgers,

Standen House & Gardens ligt maar een paar kilometer van het Brambletye Hotel. Deswegen zijn we de allereerste gasten van vandaag. We wachten geduldig een paar minuten tot het hek naar het parkeerterrein openzwaait. We worden hartelijk ontvangen door een stoet vrijwilligers. De meeste zijn dik gepensioneerd. Ze vinden het heerlijk om iedereen de weg te wijzen, sterke verhalen op te hangen of gewoon even te chatten. Het huis stamt van eind negentiende eeuw, en is gebouwd als weekendhuis voor de rijke Londense advocaat Beale. Het huis is ontworpen door Webb, een architect die zeer bevriend was met Philip Morris. Die meneer Morris was de belangrijkste exponent van de arts & kraft movement van die tijd: simpele kunst, ambachtelijk gemaakt met simpele materialen. 

Het buiten oogt eenvoudig en knus, maar is in feite loeigroot. Het is niet gebouwd om te laten zien hoe rijk de bewoner was, maar streefde comfort en gezelligheid na. De entree is eigenlijk een soort dorpsplein. Dat klopt ook, want de oorspronkelijke boerderijen staan er nog, inclusief een schuur uit de vijftiende eeuw. Het geheel is op een heuvelrug gebouwd, en de tuinen zijn spannend aangelegd met romantische plekjes en wandelpaden doorhet bos. 

Het huis zelf is groot maar gezellig van binnen. Je zou er zo verliefd op kunnen worden. Helaas mag je binnen niet fotograferen. De National Trust wou Standen House eigenlijk eerst niet hebben (jaren ‘70), want het was te modern. De geschonken huizen en landerijen moesten minimaal 18e eeuw zijn. Gelukkig hebben ze het toch geaccepteerd, anders was het misschien wel een hotel geworden. Nu is het een pareltje.

Iets verdop ligt Wakehurst Place, een dependance van Kew Gardens. 500 acres met botanische tuinen en speciaalbossen. Geen boom is van dezelfde soort als zijn buurman. En hier is ook de millenium Seed Bank gevestigd. Men probeert hier van alle plantensoorten ter wereld de zaden te verzamelen en op te slaan / in te vriezen. Voor als er wat uit dreigt te sterven. 

Het huis uit de tijd van Elizabeth de Eerste doet dienst als kantoorruimte voor het runnen van Wakehurst. Je moet toch wat met zo’n Tudor huis.

‘s Avonds komen we terecht in de King’s Head in het plaatsje Wye. Dat is een uurtje rijden van Dover, dat is handig als we morgen de ferry van 12 uur willen halen. Het is erg gezellig in de pub, we eten fish & ships, drinken de plaatselijke ale en zetten een boom op met de mensen aan het tafeltje naast ons. Die kennen Holland goed, hij heeft jaren voor Philips gewerkt in Den Haag. 

      

Ten slotte nog een greep uit de inventaris van de Wakehurst shop. Novelty parapluies.

Cornish Summer & East Grinstead

Beste vrienden en volgers,

Gisteren deed de wifi in het Brambletye Hotel een beetje raar, dus het blog oploaden ging helaas niet. Maar vandaag lukt het weer:

Vandaag rijden we zo langzamerhand weer terug richting de Dover Ferry. In Cornwall is de zomer echt losgebarsten met ‘liquid sunshine’ zoals de Inn-keeper van the Globe olijk opmerkt. Maar ten oosten van Londen zijn ook leuke dingen te beleven. We hopen Standen House & Gardens bij East Grinstead (East Sussex) te bereiken en daar nog aangenaam te vertoeven. Helaas zitten het verkeer en het weer niet echt mee, het schiet het allemaal niet op. De file bij Stonehenge is bepaald niet de enige.

Om vandaag toch wat leuks te beleven strijken we neer in de West Green Garden bij Basingstoke. Een gelukstreffer. Een prettig informele formal garden met ligusterhaagjes en daarbinnen losjes geplante borders met allerlei bloeiends. Eromheen een grote bostuin met twee grote vijvers en schaduwrijke borders met allerlei lelies. 

Ze verspreiden een aangename en licht bedwelmende geur. We zitten nog even prettig in de tea garden, met een kop thee en een stuk monsterlijk lekkere chocolade cake. Het mag, want we hebben de lunch overgeslagen. 

Tenslotte komen we - hoewel verlaat - toch aan in East Grinstead en checken meteen in in het Brambletye Hotel. Het Standen House staat er morgen ook nog wel.     

Trelissick Gardens & Lands End

Beste vrienden en volgers,

Het weer alhier is na een paar dagen zonneschijn genormaliseerd. Met andere woorden het regent  gestaag door. Maar we laten ons lekker niet wegspoelen. Vandaag staat weer een National Trust Treasure op het programma: Trelissick House & Gardens. We beginnen met de tuinen, gewapend met regenjacks en parapluies. Ook de Engelsen trekken zich hoegenaamd niets aan van wat neerslag. Welgemoed en al druipend wandelen ze door het prachtige parklandschap bestaande uit exotische boomsoorten in rijp uitgegroeid stadium en rhodondendrons van boomachtige proporties. 

Het huis zelf is een prettig Victoriaans buiten, wonderschoon gelegen aan het estuarium van het riviertje de Fal. Vanuit de salon kan je het landschap rustig in je opnemen terwijl je heerlijk onderuitgezakt in een luie fauteuil zit.

Daarna rijden we naar Land’s End. De wereld is echt niet plat en je zult er heus niet af vallen, maar hier kan je zomaar wel van het puntje Engeland af vallen. Niet te dicht bij de kliffranden komen! Ruig landschap, maar wel erg mooi.

Dit uiterste puntje van Engeland is het land van Poldark, ruige kusten met eenzame inhammen perfect om smokkelwaar aan land te zetten. Na alle nattigheid is een kom seefood chowder met een pint ale uit de kombuis van onze Globe Inn meer dan welkom.

Lanhydrock House & Gardens en Padstow

 Beste vrienden en volgers, 

Lanhydrock House ligt vlakbij het plaatsje Bodmin en is niet ver vanaf onze pub The Globe. 

Het is een enorm Victoriaans buiten gelegen temidden van beeldige tuinen en daaromheen veel parkachtig bosland. Het poortgebouw stamt uit de zeventiende eeuw, maar het huis zelf is nieuw gebouwd na een brand in 1881.

Het was bezit de familie Agar-Robartes, rijk geworden door mijnconcessies en de politiek ingegaan. De inventaris van het buiten is nog compleet en je krijgt een goede indruk van het leven an een zeer gegoede Victoriaanse familie. Geen tochtig familiekasteel, maar comfortabele toenmalige state-of-the-art met centrale verwarming, electrisch licht, modern sanitair en moderne bellenborden om het personeel op te roepen. De laatste mannelijke ergenaam was nooit getrouwd en dus kinderloos en schonk de hele mikmak in de jaren vijftig aan de National Trust. Ook voor een adellijke familie is het onderhoud van zo’n buiten in de moderne tijd financieel ondoenlijk. 

In de loop van de middag begint het vrij hard te regenen, en daarom tuffen we naar Padstow, weer een vriendelijk toeristenplaatsje. Het ligt aan het estuarium van het riviertje de Camel een paar kilometer van de zee. Gelukkig is het hier weer wat droger. 

Je kan er door de oude straatjes slenteren en de free houses versierd met prachtige hanging baskets bewonderen, een kijkje nemen in de vissershaven, of door de heuvels richting zee wandelen, met prachtig uitzicht op de zeearm. 

De beroemde TV-kok Rick Stein heeft hier zijn visrestaurant. Helaas zit hij zelf momenteel in Australie vertelt de vriendelijke receptioniste, anders hadden we hem wellicht de hand kunnen schudden. We troosten ons met een enorme Cornish pasty, die we opeten gezeten op een bankje in de haven naast een zeiljacht dat Money Penny heet. Fijne Engelse humor.

Eden Project en de vissershaven van Mevagissey

Beste vrienden en volgers,

Een cooked breakfast voor ons vanochtend, met alles erop en eraan! Gebakken ei , tomaat, bacon, bonen en toast. Alleen de mushroom ontbreekt, want die is op. Apologies. En apologies taken. Aldus danig gelaafd kunnen we de dag aan, en rijden we richting Eden Projekt langs smalle bochtige en heuvelige country lanes. Eigenlijk moet je hiervoor een ouwe rode MG hebben met leren riemen over de motorkap. Maar een leasewagen met stuur aan de verkeerde kant gaat ook lekker.

Eden Projekt is een eco complex gesitueerd in een oude afgraving voor porceleinklei. In de loop van de eeuwen was alle klei gewonnen en bleef een enorm gat in de grond achter. De kuil is getransformeerd tot een vallei met allerlei soorten begroeing. Veel lokale flora, maar ook meer exotische varieteiten. Erg prettig om doorheen te wandelen. Onderweg wordt het verhaal verteld dat  alle ecosytemen ter wereld met elkaar samenhangen en elkaar beinvloeden. En dat we best wat zuiniger om kunnen gaan met onze planeet. Van elk pond dat je hier spendeert, gaat een gedeelte naar bewustwordingsprogramma’s en catalyserende ecoprojecten. Dat geeft een goed gevoel.

Er zijn ook reusachtige plastic bubbels met daarin volop ruimte voor flinke tropisch regenwouden in alle vormen en gedaanten die ter wereld voorkomen. Het is hier natuurlijk flink warm en vochtig.

Er is ook een loopbrug hoog door het groene struweel. Halverwege deze canopy route is er een koele cabine met airco, voor degenen wie het allemaal te warm wordt. Hier tref ik een Australisch echtpaar dat even op vakantie is in het oude vaderland, en wel even willen klessen over hun nieuwe vaderland. Ze blijken aan de Great Ocean Road te wonen in zuid Australie. Dat is een erg mooi gebied, weten wij uit ervaring. En ze kunnen hier ook door een stuk Australisch regenwoud lopen, zoals dat noordelijk in hun eigen land te vinden is.  

De andere bubbel is voor mediterrane landschappen, van echt Italiaans mediterraan tot Californische Chaparral (wild grondstruweel), Zuid-Afrikaans fynbos en bedden met West-Australische kangaroo claws.

Een feestelijke aanblijk en niet zo verschrikkelijk warm als in de eerste bubbel. Hier is ook een vriendelijke mevrouw die massages aanbiedt en vakkundig de spit in mijn rug losmaakt. Al met al een weer leuk dagje. Voor als je geen wifi hebt: mailen vanuit een antieke telefooncel.

Als toetje gaan we nog even een kijkje nemen in Mevagissey, een vriendelijk vissershaventje even verderop. Het galmt er van de luidruchtige meeuwen en de zilte zeelucht is lekker pittig. Er is natuurlijk wel dagjestoerisme, maar de sfeer is behoorlijk authentiek met smalle straatjes, natuurstenen huizen en een flinke vissersvloot.

    

Buckland Abbey en Lostwithiel Town

Beste vrienden volgers,

We rijden over Salisbury Plains richting Cornwall. Af en toe klettert er een flinke regenbui over ons heen. De plains moeten wel een beetje groen blijven. Bij Stonehenge is het even droog en kunnen we  onze camera uit het raam hangen voor een fotootje. Het is geheel van gevaar ontbloot, want we bewegen ons stapvoets in een kijkfile.

We passeren achtereenvolgens de graafschappen Hampshire, Wiltshire, Somerset en Devon en rijden bij Plymouth Cornwall binnen.

Vlakbij Plymouth ligt Buckland Abbey. Een National Trust Home met een interessante historie. Het is in de middeleeuwen gebouwd als Cistercienzer klooster, en in de zestiende eeuw verbeurd verklaard door Henry VIII. Onze Henry had zijn buik vol van de katholieke kerk en stichtte zelf de Anglicaanse kerk. En passent pikte hij alle rijke bezittingingen van de papen in Engeland in. Lord Grenville mocht Buckland Abbey kopen, en die verbouwde het tot een estate. In de kloosterkerk werden verdiepingen ingezet, en ramen doorgebroken.

Toen Sir Francis Drake terugkwam van zijn zeiltocht rond de wereld lag zijn schip de Golden Hind diep  in het water van de geroofde Spaanse schatten. De zilveren munten moesten als ballast gestort worden, anders paste het allemaal niet. Sir Francis was nu een rijk man en kocht Buckland Abbey van Grenville (hij was in de buurt geboren). Het is tot de 20e eeuw in bezit gebleven van de familie Drake.

Binnen is er van alles te zien, Tudor kamers met opeens een middeleeuwse boog in de hoek, de oude Tudor keuken, licht en gezellig. Er is een expositie over de tochten van Drake, met het gipsen model van het standbeeld van Sir Francis dat in Plymouth schijnt te staan. Er hangt zelfs een echte Rembrandt  (men dacht lange tijd toch aan Govaert Flinck). De suppoosten zijn als altijd vriendelijk en spraakzaam.

De tuinen en het parkland zijn een lust voor het oog. Er is een formal garden dicht bij het huis, een kitchen garden iets verderop. Verder een cider house garden en een wild garden met rhodonendrons groot als bomen (dat zijn het ook).

Tenslotte arriveren we over een middeleeuwse brug in het plaatsje Lostwithiel, waar we in The Globe hebben gereserveerd. Onze kamer bevindt zich boven de gelagkamer en is voorzien van het koperen spijlenbed waarin Queen Victoria nog heeft overnacht. De vloeren lopen zo scheef als de dekken van de Golden Hind.

Het was handig geweest om voor de pub te reserveren, want tegen etenstijd is ie afgestampt, en voor de rest is er alleen nog een afhaalchinees open. Geen nood, bij de Coop halen we vers brood, gerookte zalm en een tube mayonaise, en gaan picknicken aan de riviertje de Fowey, vlak onder de Middeleeuwse brug.  

We schenken er een mooie Pelegrino bij in plastic bekertjes. En het zonnetje laat zich ook nog even zien.